Vraagje he, Freaky Fries, wáárom groeten motorrijders elkaar áltijd. Echt áltijd. Zo van: Hey, hij heeft een motor Ik heb een motor HOOOI!!

De motorrijders groet dus. Een simpele vraag, waarbij het antwoord puur bij het gevoel licht. Kan het zelf heel moeilijk beschrijven, maar hier is toch een uitleg. Het is een hele lap, en ook nog in het engels, maar leuk om te lezen

The bike’s passenger seat swept up just enough that I could see over my father’s shoulders. That seat was my throne. My dad and I travelled many backroads together…searching for the ones we had never found before. Travelling these roads just to see where they went. Never in a rush, just be home by supper.

I remember wandering down a backroad with my father, sitting on my throne watching the trees whiz by, feeling the rumble of our bike beneath us like a giant contented cat. A motorcycle came over a hill towards us and as it went by, my father threw up his clutch hand and gave a little wave. The other bike waved back with the same friendly swing of his left wrist.

I tapped my dad on the shoulder, which was our signal that I wanted to say something. He cocked his head back slightly while keeping his eyes ahead…

I yelled, “Did you know him?”

“What?”

“You waved at him…who was that?”

“I don’t know. Just another guy on a bike….so I waved.”

“How come?”

“You just do…it’s important.”

Later, when we had stopped for ice cream, I asked him why it was so important to wave to other bikers. My dad tried to explain how the wave demonstrated comradeship and a mutual understanding of what it was to enjoy riding a motorcycle. He looked for the words to describe how almost all bikers struggled with the same things like cold, rain, heat, wind, and drivers who didn’t see them, but how riding remained an almost pure pleasure.

I was young then and I am not sure that I really understood what he was trying to get across, but it was a beginning of something. Afterwards, I always waved along with my dad whenever we passed other bikes.

I remember one cold October morning when the clouds were heavy and dark, giving us another clue that winter was heading in from just over the horizon. My dad and I were warm inside our car as we headed to a friends house. Rounding a corner, we saw a motorcycle parked on the shoulder of the road. Past the bike, we saw the rider walking thru the ditch, scouring along thru the tall grass, crowned with a touch of frost. Dad pulled over and backed up to where the bike stood.

I asked Dad…”Who’s that?”

“Don’t know” he replied…”but he seems to have lost something. Maybe we can give him a hand.”

We left the car and wandered thru the tall grass ditch to the biker. He said that he had been pulling on his gloves as he rode, and that he had lost one. The three of us spent some time combing the ditch, but all we found were empty cans and bottles.

My dad then turned and headed back to the car and opened the trunk. He rummaged thru various tools, oil containers, and this and that until he found an old pair of crumpled up leather gloves. He continued looking until he found an old catalogue. I understood what he was doing with the gloves….but I had no idea what he needed with the catalogue.

“Here’s some gloves for you” my dad said as he handed them to the rider…”and I brought you a catalogue as well.”

“Thanks”..I really appreciate it.” He reached into his hip pocket and pulled out an old chain wallet.

“Lemme give you some money for the gloves” he said.

“No thanx” dad replied as he handed them to the rider. “They’re not worth anything and they’re old anyway”.

The biker smiled. “Thanx alot.”

He pulled the old gloves on and unzipped his jacket. I watched as my dad handed him the catalogue and the biker slipped it inside his coat. He jostled it around, positioning it up high, centered, and then zipped it up. I remembered now making sense of why my dad had given him the catalogue. It would keep him a bit warmer. After wishing the biker well, my dad and I left him warming up his bike.

Two weeks later, the biker came to our home and returned my father’s gloves. He had found the address on the catalogue. Neither my father nor the biker seemed to think that my dad stopping at the side of the road for a stranger and giving him a pair of gloves, and that the stranger making sure that the gloves were returned, were events out of the ordinary for people who rode motorcycles. For me, it was another subtle lesson.

It was spring of the next year when I was sitting high on my throne, watching the farm fields slip by when I saw two bikes coming towards us. As they rumbled past, my dad and I waved, but the other bikers kept their sunglasses locked straight ahead and did not acknowledge us. I remember thinking that they must have seen us because our waves were too obvious to miss. Why didn’t they wave back? I thought all bikers waved at one another…..

I tapped my dad on the shoulder and yelled…”How come they didn’t wave back?”

“Don’t know. Sometimes they don’t.”

I remember feeling very puzzled. Why wouldn’t someone wave back?

The next summer, I was finally old enough to learn to ride a motorcycle with a clutch. Many an afternoon were spent on a country lane beside our home, kicking and kicking to start my dad’s old 1955 BSA. When it would finally come to a sputtering start, my concentration would grow to a sharp focus, as I tried to let out the clutch slowly enough, and bring us to a smooth take off. More often than not, I would lurch forward…..and begin to attempt to kickstart the motor again.

Eventually, I got my own motorcycle license, and began wandering the backroads on my own. I found myself stopping along sideroads if I saw another biker alone, just to check and see if he needed help…….and I continued to wave at other riders.

But I remained focused as to why some riders never waved back. It left me with almost a feeling of rejection, as if I were reaching to shake someones hand, but they kept their arm hanging by their side.

I began to canvass my friends about waving. I talked with people at biker events, asking what they thought. Most of the old riders told me they waved to other bikers and often initiated the friendly air handshake as they passed one another.

I did meet some riders tho, who told me that they did not wave to other riders because they felt that they were different from other bikers. They felt that they were a “breed apart”. One guy told me in rather colorful language, that he did not “wave to no wussies”. He went on to say that his kind of bikers were tough, independent, and they did not require or want the help of anyone, whether they rode a bike or not.

I suspected that there were some people who bought a bike because they wanted to purchase an image of being tougher, more independent, a not-putting-up-with-anyone’s-crap kind of person, but I didn’t think that this was typical of most riders.

People buy bikes for different reasons. Some will be quick to tell you what make it is, how much they paid for it, or how fast it will go. Brand loyalty is going to be strong for some people whether they have a Harley, Ford, Sony, or whatever… Some people want to buy an image and try to purchase another person’s perception of them. But it can’t be done.

Still, there is a group of people who ride bikes who truly are a breed apart. They appreciate both the engineering and the artistry in the machines they ride. Their bikes become part of who they are and how they define themselves to themselves alone.
They don’t care what other people think. They don’t care if anyone knows how much they paid for their bike or how fast it goes. The bike means something to them that nothing else does. They ride for themselves and not for anyone else. They don’t care whether anyone knows they have a bike. They may not be able to find words to describe what it means to ride, but they still know. They may not be able to describe what it means to feel the smooth acceleration and the strength beneath them. But they understand.

These are the riders who park their bikes, begin to walk away and then stop. They turn and look back. They see something when they look at their bikes that you might not. Something more complex, something that is almost secret, sensed rather than known. They see their passion. They see a part of themselves.

These are the riders who understand why they wave to other motorcyclists. They savour the wave. It symbolizes connection between riders, and if they saw you and your bike on the side of the road, they would stop to help and might not ask your name. They understand what you are up against every time you take your bike on the road…..the drivers that don’t see you, the ones that cut you off or tailgate you, the potholes that lie in waiting. The rain. The cold.

I have been shivering and sweating on a bike for more than 40 years. Most of the riders that pass give me a supportive wave. I love it when I see a younger rider on a “crotch rocket” scream past me and wave. New riders carrying on the traditions.

I will continue in my attempts to get every biker just a little closer to one another with a simple wave. And if they do not wave back when I extend my hand into the breeze as I pass them, I will smile a little more. Maybe their just mistaken about who is a “breed apart.”

Thanks to “Shrek X” op PWNRiders.com

Maar gelukkig is het gephotoshopt

Vandaag toch iets voor het almachtige motorrijden aangeschaft! Het is dan iets zonder mouwen, en van leer is het ook niet! Het is geel, glimt, valt lekker op, en reflecteerd ook nog! Een schitterend mooi motor hesje. 

Maakt me in deze donkere dagen een stuk beter zichtbaar, en dus veiliger!

Kost bijna 40 euro, maar dat ben je ook wel kwijt als je geschept word door een koekblikker die je niet zag, dus een rare investering vond ik het niet!

Totdat ik op een motor ging zitten die een tikkeltje sportief was, waardoor ik voorover moest buigen. Meteen zat er tussen mijn handschoenen en de mouwen van de jas gelijk zo’n 5cm ruimte, en dat kun nje natuurlijk niet hebben. Helemaal niet als je zo’n 120km/h rijd, dan wil niet dat er wind naar binnen vliegt.

Wat wel mogelijk was was dat ze een extra stukje stof aan de jas zouden naaien iets waar ik me helemaal niet in kan vinden blijft doorzoeken dus!

Zowel zaterdag als zondag nog even naar Motoport geweest. Hebben dit weekend een nieuwe vestiging geopend in Heerenveen. Hele mooie zaak geworden! Helaas ook daar geen combi waar ik een beetje fatsoenlijk in pas! Ik schijn dan weer te lang te zijn voor de kleine maten, en te mager voor de grote maten. Het voordeel van Motoport is dat het een grote keten keten is, en dat zo grote maten kunnen bestellen, zonder dat je er gelijk aan vast zit! Erg leuk, en ik zit nu te wachten tot de pakken binnen komen!

En ja hoor! Ik heb mijn oortjes binnen! Alle 5 de paar! En natuurlijk heb ik er al een paar getest!

De “Angel Wings” zijn paars en glinsteren. Verder zijn ze van hard materiaal. Als je nog geen hoofdpijn had heb je dat wel na een ritje, aangezien ze continu tegen de helm aan kletteren. Wel vallen ze lekker op, en ondanks dat ze een beetje gay zijn bezorg je toch al snel een aantal mensen een glimlach. En dat is toch een beetje waar het om gaat!

Daarnaast de duivel hoorntjes op gehad. Zijn een beetje klein, maar vallen zeker op! Veel mensen die omkijken en geen last van kletterende herrie op je hoofd! Zeker een aanrader! De staart die er bij zat nog niet op gehad, aangezien ik haast had, en hem gelijk al kwijt was!

De anderen nog niet opgehad. De tijgeroortjes lijken niet erg goed te plakken, maar dat komt vooral doordat de zuignapjes een beetje verbogen zijn de verpakking. Dezen moet ik alleen nog even een tijdje in een andere positie houden en dan is dat ook weer in orde!

Behoorlijk geschrokken keek ik wat nou eigenlijk de boosdoener was, en zag ik dat er op en na de rotonde overal grind lag. Dit moest ik natuurlijk even onthouden voor de terugreis, aangezien ik er dan ook weer langs kwam. Na werktijd reed ik natuurlijk weer langs die zelfde rotonde, en zag ik dat er ook op de ander weghelft allemaal grind lag. Dit grind was er neergelegd om de weg te restaureren. Keurig! Prima! Alleen 1 detail: Er word nergens vermeld dat er grind ligt. Voor koekblikkers automobilisten is dit niet zo’n ramp, maar voor motorrijders een stukje minder.

Thuis aangekomen wou ik de gemeente bellen, aangezien die ook verantwoordelijk waren voor het neerleggen van het grind. Wat bleek? Gemeente Heerenveen werkt dinsdags tot 12 uur.  Wachten tot de volgende dag zou funest kunnen zijn voor collega-motorrijders, dus heb ik de politie gebeld. De vriendelijke meneer die opnam melde mij dat dit geen zaak voor de politie was, maar voor de gemeente. Ik voelde de bui al aankomen, iets met een kastje en een muur!

Hij noteerde de locatie, mijn naam en telefoonnummer, en zou kijken wat ie kon doen.

De volgende dag, (vandaag, 3 sept. Red. ) was ik benieuwd of er nog iets aan gedaan was, aangezien ik geen reactie gekregen had. Weer  ’s ochtends-veel-te-vroeg naar mijn werk, langs die zelfde rotonde gereden. Tot mijn verbazing stond de hele rotonde vol met waarschuwingsborden als Slipgevaar, Los liggend grind, wegwerkzaamheden, en zelfs de maximum snelheid was van 50 km/h naar 30 km/h verlaagd!

Helaas geen foto’s van kunnen schieten, maar ach, iedereen weet toch hoe een verkeersbord er uit ziet?

En die heb ik dan gelijk allemaal maar besteld Eens kijken hoelang ze zullen blijven zitten.

Geestelijk begint het ook al aardig te komen, bochtjes staan steeds soepeler en op een rontonde durf ik zelfs weer een beetje gas te geven. Het jammere is dan weer dat het weer zo slecht is. Elke dag regen en ik ben dolblij dat ik een regenpak heb.

Verder gaat alles zijn gangetje een beetje. Ik word wakker, zet de wekker nog een keer op snooze, kom uit bed, ga naar stage, kom thuis, eet wat, ga naar werk, kom thuis, eet wat, ga even achter pc zitten, bel even met mijn vriendin, ga slapen, en zo voort. Weinig boeiends om te loggen dus.

…. Verschrikkelijk! Ik heb het gevoel alsof ik rijd als iemand die met zijn 2e les bezig is. En nou valt dat ook wel een beetje mee, maar op het moment dat ik een (mini-)rotonde om ga val ik bijna om van de traagheid. Op 1 of andere manier ‘durf’ ik dat niet meer. Nou weet ik ook wel dat voorzichtigheid een goed iets is, zeker in deze tijd, maar je kunt het ook overdrijven.

Het zal wel slijten met de tijd zal ik maar zeggen, en anders maar niet. Dan neem ik voortaan gewoon geen routes meer met een mini rotonde er in .