Motorrijden is en blijft gaaf, ook al gaat het zo nu en dan moeilijk. De schade van de crash is eigenlijk weer bijna op het nul-punt. En dan bedoel ik vooral mijzelf. Lichamelijk heb ik helemaal nergens last meer van, geen pijntjes of kwaaltjes, en ook geen blauwe plekjes.
Geestelijk begint het ook al aardig te komen, bochtjes staan steeds soepeler en op een rontonde durf ik zelfs weer een beetje gas te geven. Het jammere is dan weer dat het weer zo slecht is. Elke dag regen en ik ben dolblij dat ik een regenpak heb.
Verder gaat alles zijn gangetje een beetje. Ik word wakker, zet de wekker nog een keer op snooze, kom uit bed, ga naar stage, kom thuis, eet wat, ga naar werk, kom thuis, eet wat, ga even achter pc zitten, bel even met mijn vriendin, ga slapen, en zo voort. Weinig boeiends om te loggen dus.
leave a reply